Vrouwentriatlon Beesd…!

Voorbereiding

Zondag 6 juli was het dan zover: mijn eerste 1/16e triathlon: de Vrouwentriathlon te Beesd…!

Al een jaar lang trainde ik 2x per week in het zwembad, 2x per week ging ik hardlopen, fietste in het weekend de nodige kilometers en deed krachttraining en core stability (yuck) in de sportschool. Ik had er zin in, ging er helemaal voor en moest en zou mijn angsten overwinnen….!

Met een dikke grijns sprong ik steeds het zwembad in en accepteerde dat ik smiddags met een doodmoe lichaam op de bank lag. Ik had alles zo gepland dat ik andere taken zoals huishouden etc op andere dagen deed zodat ik de zwemtraining dagen verder niks hoefde te doen (wat in de praktijk natuurlijk dikke onzin bleek…)
En hoe warm het ook was, m’n compressiekousen en hardlopers waren zo aangetrokken en ik huppelde de warmte in. Ik genoot!
Fietsen deed ik deels samen met vriendlief, in het weekend. Behalve de laatste paar weken, toen had ik nl een racefiets geleend van een vriendin en hij kon me, op zijn MTB, met moeite bijhouden (waren de rollen eens omgedraaid).

Moe

Al een paar weken had ik (meer dan anders) last van vermoeidheid. Tijdens trainingen had ik loodzware benen en de middagen na het zwemmen vielen me zo zwaar dat ik van ellende lag te huilen op de bank.
Ik besloot om een stapje terug te doen en nog maar 3x per week te trainen. Mijn fysio zei ook dat 6x voor een gezond iemand al zwaar was, dus voor mij gewoon absurd. Ook werd ik even herinnerd aan het feit dat als je zoveel sport, je ook veel slaap nodig hebt en raad eens… (uhuh)

Toen ik tijdens het uitlaten van de hond een paar keer bijna flauwviel en met mn kont in de berm moest gaan zitten, werd het me duidelijk.
Dit was niet goed…
Een afspraak met de huisarts was dus ook zo gemaakt en na wat aandringen bij de assistent, werd mijn bloed getest.
En wat denk je? Bloedarmoede…
Huh? Ik, degene die bijna elke smoothie met spinazie maakt, had ijzer tekort?
Dus nog geen week voor de triathlon werd ik aan de ijzertabletten gezet.

Buitenwater

Ik zou de triathlon niet alleen doen. Vriendin Monique had m 2 jaar geleden ook gedaan en die wilde mij met alle plezier de hele trip steunen.
Halverwege de laatste week kwam Maryvonne met de melding dat ze me stoer vond en mee zou doen en mij zoveel mogelijk wilde voorzien van advies en steun.
Monique had al buitenwater ervaring. Ik dus nog niet. (Wil je weten waarom niet? Lees dat hier).

Dus Mo en ik besloten 2 weken voor de triathlon om in buitenwater te gaan zwemmen.(eerder kon niet omdat simpelweg het water nog te koud was)
We zochten het dichtstbijzijnde meer op, stapten stoer het ijskoude water in zonder wetsuit en stonden 10 minuten later alweer aan de kant. Het water was zo ranzig geweest dat we de stenen en andere rommel niet hadden gezien en we beide onze benen hadden opgehaald. Lekkere eerste training…
We besloten om een paar dagen later bij een ander meer te gaan trainen en daar ging het goed. Ik had in het begin veel moeite met het water, het feit dat ik de bodem niet zag maar wel heul veul ander groen spul. Maar na een tijdje begreep ik hoe ik mijn hoofd in een andere hoek moest draaien om toch goed de borstcrawl te zwemmen en zo min mogelijk naar beneden hoefde te kijken.
Ook de kou viel me enorm mee. Mijn warmbloedigheid was in dit geval eindelijk eens een voordeel… 😀

D-day...!

En toen was het zondag 6 juli…
De avond ervoor had ik al netjes mijn tas gepakt en alles klaargelegd. Terwijl heel Nederland naar het WK zat te kijken (geen flauw idee tegen wie ze moesten), lag ik vroeg op bed.
Maar met al het lawaai van buiten (het was warm dus heel Nederland zat met een ijskoud biertje buiten voetbal te kijken) kwam er niks van slapen. Uiteindelijk hoorde ik vriendlief keihard schreeuwen en ben ik naar beneden gegaan. De kindjes lagen in de meest bizarre posities te slapen op de bank, de oudste zat een presentatie voor school te maken op haar tablet en Jur was helemaal blij: We waren door…!

Die zondag gaat de wekker om 6 uur. Monique zal om half 8 bij me zijn en ik moet de fiets nog ‘demonteren’.
Mo is te vroeg en om half 8 zitten we in de auto. Ik heb met pijn en moeite een broodje naar binnen geschoven en heb de andere in mn tas gestopt.
Lichtelijk vermoeid maar vrolijk en met gezonde spanning rijden we richting Beesd. Eenmaal aangekomen, gauw de auto parkeren en we fietsen het laatste stukje richting terrein. We halen het startbewijs op, alles is goed geregeld door de organisatie en ik ben blij verrast dat we een paar roze slippers krijgen. Ik ben helemaal in mijn sas.

Aanloop start

Nadat we het startbewijs hebben opgehaald mogen we het wedstrijd terrein op. Mo loopt voor me met met fiets en tas en ik volg haar. Ze loopt door de controle en ik loop achter haar aan. En zo ineens word ik tegen gehouden. Ik mag het terrein niet op want ik heb mijn (compressie) tubes al aan.
(Ik heb een shinsplint en ik loop absoluut niet zonder die dingen. Ik had zelfs speciaal voor vandaag tubes gekocht zodat ik ze niet tijdens de wedstrijd hoefde aan te doen (want geloof me, het is me een geworstel om die krengen aan te krijgen))
Volgens de regels mag je alleen kousen aan als je deze onder je wetsuit draagt. Deze draag ik niet, ik heb alleen mijn trisuit aan. Dus mag ik niet het terrein op, tenzij ik de kousen uit trek.

Daar sta je dan, stront zenuwachtig, niet veel tijd meer, op de achtergrond hoor ik dat de warming-up al is begonnen en ik mag het terrein niet op.
Ik raak lichtelijk in paniek en vraag geïrriteerd aan één van de dames bij de entree of ze me ook één goede reden kan geven waarom het niet zou kunnen. Ik bedoel, ik ben niemand tot last, ik beschadig niemand en ik ga er zeker niet sneller door, toch? Op dat moment komt er een andere dame van de organisatie bij die aangeeft dat zij het ook een vreemde regel vindt en ze gaat in telefonisch overleg met de organisatie.
Na een kleine 10 minuten komt de dame terug en geeft me het verlossende woord dat ik door maglopen. De andere dame roept ons nog na: Wel opschieten hoor, je hebt nog maar een kleine 10 minuten…! (aaaargh….)

 

Opgelucht maar ook pissig en ietwat opgefokt ren ik met mn fiets richting Mo die onze plek al heeft gevonden. Ik gooi snel mn fiets in het rek, trek alle spullen die ik denk nodig te hebben uit de tas, kan ineens de helft niet meer vinden en van rustig voorbereiden is geen sprake meer. Ik kwak alles op mn handdoek en ga bezig met mn oordopjes. Omdat Mo er iets eerder was, is zij iets sneller klaar en vindt de tijd om nog eenn foto van me te maken. Daar is toch echt heel duidelijk te zien dat ik me allesbehalve happy voel. De zenuwen staan op scherp, mijn hartslag zit hoog en mijn irritatie is nog niet weg. En op dat moment vraag ik mezelf af waarom ik dit in vredesnaam wil doen…
Met de oordopjes half in mijn oren en de badmuts en bril in de hand, trekken we op onze slippertjes een sprintje naar de waterkant. Daar aangekomen kan ik nog net Maryvonne ontdekken, die heel lief nog even mijn vlecht onder mijn badmuts drukt en dan moeten we al klaar gaan staan. Gauw ga ik nog even het water in, Maryvonne (die de dag ervoor nog een halve triathlon had gedaan) vraagt of ik haar hulp nog nodig heb en ik zeg haar dat ze voor haar eigen tijd moet gaan. Weet je het zeker zegt ze? Alleen als je me belooft dat je dan wel voor een podiumplek gaat. Ze grijnst en gaat snel bij de snelle zwemmers staan, en Mo en ik verstoppen ons in het achterste clubje. Mo kijkt nog even twijfelachtig naar het zwem parcours, volgens haar klopt het niet, maar we kunnen het niet meer vragen.

En dan, gaat de toeter…

Zwemmen

Als een stel jonge honden duiken alle vrouwen het water in. Iedereen gaat voor zichzelf, niemand let op een ander. Er wordt getrapt, geslagen en geduwd. Natuurlijk zal dit deels onbewust zijn maar ik vind het vrij heftig. Mo en ik blijven wat achter aan de zijkant en ik probeer rust in mijn slag te vinden. Maar hartslag is nog steeds veel te hoog van alle stress en ik krijg mijn ademhaling niet op orde. Ik kan me door alle drukte niet goed concentreren en ik laat de borstcrawl voor wat het is. Ik ga over op de schoolslag en zoek Mo. Ze zwemt achter me en geeft me met een blik de vraag of het goed gaat. Ik steek een duim op en ga door.
Bij de eerste boei is het weer een verschrikkelijke drukte en ik krijg een trap in mn zij. Ik hap naar lucht en krijg een plons water binnen. Even raak ik in paniek. Ik kan me nergens vastpakken, nergens is de kant, de boei is te groot en shit… Ik zwem in open water…!!!
Ineens zie ik Mo naast me opduiken en ik zwem achter haar aan. Ze zwemt om een paar vrouwen heen en vind een relatief rustig plekje om te zwemmen. Ze komt naast me zwemmen en vraagt hoe het gaat. Met korte adem zeg ik dat ik mijn ademhaling niet op orde krijg en dat ik mn verstand maar op nul zet. Op dat moment vraag ik me voor de 2e keer al af: Waarom doe ik dit…?!
Rustig zwemmen we door en ik zie eindelijk de kant dichterbij komen. Ik strompel het water uit en trek mijn badmuts af en peuter de dopjes uit mn oren. Mo pakt mij hand en vraagt of het gaat. Of ik niet duizelig ben. Ik geef een korte ja en we sprinten richting fiets. Overal staan mensen ons toe te juichen en ik bedenk me ineens: Ik heb het zwemmen gehad!

Fietsen

We komen bij de fietsen aan, ik spoel mijn voeten af, droog ze en trek mn sokken en schoenen aan. ik droog me verder nog wat af en zet mn helm op. Mo is ook klaar, en tegelijk vragen elkaar of we de helm vast hebben en springen op de fiets. De eerste paar meters zit ik nog in mijn blijheid dat ik het zwemmen heb overleefd. We fietsen het terrein af en dan ineens: BAM…: TEGENWIND…!
Ik heb het zwaar, iedereen kan voor mijn gevoel heel goed fietsen en ik bak er niks van. Ik krijg maar geen energie in de benen. Mo die die roept me van alles toe en blijft maar veren in mn reet stoppen. Het helpt, ik vang haar positieve energie op en probeer een tandje harder te gaan fietsen.

Voor ons fietst een vrij stevige vrouw. Mo roept door de wind heen dat ik daar echt wel voorbij kan.
En het lukt…! Voor 50 meter, en dan haalt ze me weer in. Wederom zegt Mo dat ik daar echt wel voorbij kan, dat ik sterker ben, dat ik beter ben, maar het lukt me niet. Ik kom er niet meer voorbij.
(voor alle duidelijkheid, Mo en ik zullen nooit volle of dikkere vrouwen belachelijk maken, integendeel. Maar ik ben zelf ook vrij fors en dit was voor mij wel de juiste motivatie)

Langzaam ploeter ik door de kilometers heen. Het zijn er maar 10 maar het ze voelen als 100. Af en toe passeert er een vrouw en af en toe passeren wij een vrouw. Monique roept me van alles toe en ondanks dat stayeren verboden is, gaat ze zo voor mij rijden dat ik uit de wind kan fietsen.
Ik roep haar dat ik van haar hou, zo dankbaar ben ik voor deze steun.
Op de laatste paar kilometers zien we een groep vrouwen en Mo roept ineens: En nu ga je knallen!
Ik twijfel een seconde en bedenk me dan dat ik straks wel kan instorten maar dat ik nu niet moet zeuren. Ik wilde dit toch? Nou, trappen trut…!
Ik verander mijn versnelling en vlieg de groep vrouwen voorbij, ik trap door en kom naast Mo fietsen. Ze vraagt weer of het goed gaat. Of ik niet duizelig ben. Ik roep haar dat dit belachelijk is maar dat ik nu door wil!
Het laatste stukje knallen we en rijden onder luid gejuich van toeschouwers het terrein weer op.
Gauw de fiets in het rek en de helm af. Mo moet haar schoenen wisselen en ik neem gebruik van de tijd en sta stil en neem rustig een slok water. Een dame van de organisatie roept me toe: Ga dan lopen, daar moet je heen!
Ik knik en lach. Weet ik, roep ik, maar ik wacht op mijn vriendin. Ze zegt terug dat mijn vriendin mij wel kan inhalen. Ik lach nogmaals en zeg: Dat zal wel, maar zonder haar kan ik dit niet.
Ik draai me om, kijk Mo aan, die vraagt me weer of het goed gaat, niet duizelig? Ik schud nee, neem nog een slok en we zijn klaar voor vertrek.

Hardlopen

Samen hobbelen we bij de fietsen weg, langs de bosjes en het gebouwtje, richting alle mensen die langs de zijlijn staan. Mijn hemel wat doen mijn benen pijn! Ik bereik het toppunt van verzuring en ik moet mijn tranen wegslikken. Niet zeuren maar doorgaan, hier heb je voor getraind, gaat er door mijn hoofd.
Langzaam en al dribbelend lopen we het eerste rondje. Heel even neem ik voor 5 seconden een looppas aan. De verzuring wordt me teveel. Het helpt en ik ga weer door. Mo en ik twijfelen over hoeveel rondjes we moeten lopen. Ik dacht dat het er eentje was, Mo twee.
Mo krijgt gelijk. De eerste wegwijzende vrouw die we tegenkomen vraag ik snel: Hoeveel rondjes? Ze roept twee en ik ben even het laatste restje motivatie kwijt. Ik hobbel door en we komen weer bij de start van het loopparcours uit. Het eerste rondje heb ik gehaald, nu door voor ronde twee.

De mensen juichen ons tegemoet, roepen m’n naam, zeggen dat ze me stoer vinden en dat ik het kan. Er schiet van alles door mijn hoofd. Huh? Ken ik jou? Nee, dit kan ik niet. Ja, ga door!
We zijn de start en de groep mensen voorbij en ineens zie ik daar Maryvonne staan….!
Hé, waar kom jij nou vandaan? Ik ben al gefinisht roept ze, en nu loop ik met jou mee!
Maryvonne is gewoon als 2e geëindigd en ik ben super trots op haar. En dankbaar, dat ze mij in dit laatste, zware stuk, samen met Mo wil steunen.
We lopen verder en komen onderweg een vrouw tegen die wandelt. Maryvonne gaat naast haar lopen en motiveert haar om weer te gaan lopen. We doen het gewoon samen zegt ze. Samen met Mo sporen ze die andere vrouw en mij aan om alles te geven.

2014-08-21 16.36.56[1]We komen weer langs een groep mensen die de eerste ronde ook al van alles naar ons riepen. Weer hoor ik een man tegen me roepen: Hé Ned, je kunt het…! Ik snap er niks van. Op mijn rug/buiknummer staat toch duidelijk mijn naam…?
En ineens dringt het tot mij door. Ik heb een trisuit van iemand gekregen en dat pak is ooit gebruikt tijdens een EK of iets dergelijks. Er staan allerlei sponsoren op, is zwart met wit en oranje. Maar bovenal: Er staat met koeienletters NED op mijn borst en kont… 😎
Natuurlijk wist ik dat al maar ik was dit even vergeten.
Wat een desillusie zal ik zijn voor velen. Met zo’n pakje creëer je wel het idee dat je snel bent en ik ben allesbehalve snel. Maar ik heb er verschrikkelijk veel lol om en ik loop zo stoer mogelijk door.

Finish

Bij de laatste paar honderd meter zie ik ineens de finish in de verte en ik krijg ineens de geest. Ik wil finishen!
Ik zet een soort van sprint in, Maryvonne moet afhaken want zij mag niet 2 keer over de finish. Mo en ik pakken elkaars hand vast en finishen samen met de handen in de lucht…! Ik ben trots, blij, overstuur en kapot tegelijk.
Ik vlieg Mo in de armen en ik voel dat er tranen op komen zetten en ik word benauwd. De EHBO schiet op me af en gooit mijn armen omhoog achter mijn hoofd. Mo staat achter me en houdt mijn armen vast.
Maryvonne komt ook aanlopen en haalt water voor me. Ik zak wat door mijn benen en loop naar een bankje toe.
Langzaamaan kom ik weer tot rust en dan ineens besef ik het…: IK HEB HET GEDAAN…!

0 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*