Totally Uitgeblust

Wat een verschrikkelijke klote dag…!
Ruim 2 weken geleden heb ik het roer omgegooid en ben ik anders gaan eten en heb ik een nieuwe sportindeling gemaakt met behulp van de sportschool. De juiste volgorde van cardio en krachttraining, zwemmen, yoga en hardlopen (daar moest fietsen nog bij maar dat laat ik even voor wat het is en doe ik straks weer als het wat warmer is).
Op maandag 1,5 uur cardio en krachttraining (incl. core).
Op dinsdag is een rustdag.
Op woensdag eerst een uur cardio en krachttraining, gevolgd door een uur yoga.
Op donderdag zwemtraining (vaak 1000 mtr borstcrawl en opbouwend)
Vrijdag weer1,5 uur cardio en krachttraining en in het weekend hardlopen (5km)
Dit alles was zo afgesteld dat ik niet steeds dezelfde spiergroepen zou gebruiken en dus mijn lichaam voldoende rust gaf. Daarnaast heb ik natuurlijk nog steeds geen werk (helaas) dus verder ook geen andere belasting.
Ook wilde ik mee doen met de challenge van StoereVrouwenSporten en deed dat op mijn eigen tempo. Het deze maand core stability dus de meeste oefeningen waren mij al bekend of zitten zelfs in mijn trainingsschema.

Deze week was ik netjes begonnen met het schema en vanochtend ging de 1000 mtr borstcrawl lekker. Tijdens het baantjes trekken zat ik er zelfs nog over na te denken of ik Maryvonne eens ging vragen of ik met haar een zwemtraining kon gaan doen. Voor tips enzo.
Na het zwemmen even onder de zonnebank om de spieren op te warmen en gauw naar huis want de kids kwamen alweer uit school om te lunchen. Na de lunch Suzi uitgelaten en omdat het huishouden er voor de zoveelste keer weer bij ingeschoten was (had alles al gedaan behalve nog stofzuigen) wilde ik smiddags het hele huis stofzuigen (3 verdiepingen) en daarna de was doen.
Dat was de planning….

 

Vlak na het stofzuigen ging het mis. Ik voel mezelf wegtrekken en kan nog net op tijd in een stoel in elkaar zakken…
Licht geschrokken zit ik in de stoel, ik was zojuist bijna flauw gevallen…
Ik ben verschrikkelijk duizelig, mijn lichaam trilt, ik kijk scheel van vermoeidheid en ben stuk. Ik baal en zachtjes begin ik te huilen.
Wat baal ik toch verschrikkelijk van mijn lichaam. Waarom is het nu al zo stuk? Waarom kan ik niet doen wat ik wil…
Ik stuur Jur een whapje wat er gebeurd is en hij reageert heel lief. Hij vraagt hoe ik me nu voel en ik leg kort uit dat ik me ronduit kut voel.
Hij reageert niet meer en ik staar naar het zwart gevallen scherm.
Ineens hoor ik de voordeur en Jur komt binnenlopen en pakt me vast. We zeggen verder niks, het is goed zo, mijn steun en toeverlaat is thuis. Heel toevallig, juist nu, is hij eerder thuis dan anders…

Ik zit nog steeds in de stoel en begin nu, ruim een uur later, weer een beetje bij te trekken. Ik heb nog verschrikkelijke blubberbenen en ik kijk ook nog steeds wat wazig uit mijn ogen.
Ik heb mn laptop op schoot terwijl ik dit schrijf. Het moest even uit mijn systeem.

Ik weet nu wat me te doen staat. En stapje terug, misschien wel twee flinke stappen.
Ookal wil ik graag mijn sportschema volgen, het is helaas niet mogelijk. Ik zal het moeten aanpassen naar meer rust tussendoor. Het zij zo…
Ik baal hier van. Ik weet dat ik mijn versleten lichaam moet accepteren en blij moet zijn met wat ik wel kan. Maar ik vind het zo oneerlijk. .. *zei ze stampvoetend*

Maar ik zou Margriet niet zijn als ik hier een positieve les uit zou halen. Ik mag blij zijn met elke dag dat ik wel kan sporten. Ik geniet van de krachttraining, met hardlopen is mn hoofd even leeg, tijdens yoga zit ik te gapen en ik zwem met een grote grijns, al slalommend tussen de oudjes door. En fietsen? Dat ga ik straks lekker weer doen als ik de warme stralen van de zon weer op mijn huid voel…

0 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*