Status: Inschrijving bevestigd

Aaaaaaargh…..!
Ik heb me aangemeld voor de Vrouwentriathlon op 6 juli in Beesd….!
En het is nu ook bevestigd…!
Ooh hemeltje, wat heb ik nou gedaan?!
Nu kan ik niet meer terug….
Paniek!

Een triathlon, hoe klein dan ook, is al een aantal jaar een onderwerp op mijn ‘Bucketlist’.
Dat ik het daadwerkelijk ook zou gaan doen, stond er niet duidelijk achter vermeld. Een mens moet ook dromen houden, toch…?
Maar aangezien ik lichamelijk in een schijnbaar goede periode zit en ik die kans met beide handen en voeten wil aanpakken (zie je het al voor je…), heb ik de stap genomen. Samen met vriendin Monique staan we 6 juli aan de start.

Dat ik het niet alleen wil doen is om verschillende redenen. Ik vind sporten (voor een groot deel) leuk, maar ben geen topsporter. Dus een beetje lol tijdens een wedstrijd is wel een vereiste. Vandaar dat veel vrouwen een wedstrijd vaak met een vriendin lopen, ik dus ook.

Maar een andere reden is, en die is niet geheel onzinnig, is dat ik angst heb om te zwemmen in open water. Die angst is ook zeer gegrond, al gaat het niet zozeer om het open water.
Ik ben vroeger, op mijn 18e gestikt in tandpasta. Ja, hoe stom is dat, zou je denken. Maar ik was mn tanden aan het poetsen, iemand maakte een grapje, ik wilde lachen en floep! Daar ging de klodder tandpasta, regelrecht mn luchtpijp in, ik stikte, mijn hartslag wegviel en kwam ik met een korte reanimatie gelukkig weer bij.
Dus ik heb een enorme stik/verslik angst en zodra er ook maar een druppeltje de verkeerde kant op gaat in mijn keel, neemt mijn angst het over en klapt mijn keel dicht…

Vorig jaar zou ik met 5 vriendinnen meedoen in teamverband aan de Triathlon Zwolle. Het zwemgedeelte zou ik voor mijn rekening nemen en ik had al maanden lang getraind. Ik was vroeger een verschrikkelijke zwemmer dus de training was echt nodig.
Een aantal weken voor de triathlon begon mijn angst nare vormen aan te nemen. Ik begon er 24/7 aan te denken, de zwemtrainingen werden steeds angstiger en ik kreeg verschrikkelijk nare nachtmerries over stikken en overlijden in het bijzijn van vriend en kids.
Dit was voor mijn vriend de druppel en ik besloot een vervanger te zoeken voor de triathlon.
Ik trainde gewoon door en ik besloot dat ik volgend jaar wel verder zou zien. Geen druk, geen verplichtingen en vooral, geen stress.

Met een sluimerende shinsplint, een regelrechte ramp in het zwembad en een rug die dienst weigert bij het woord fietsen, was het ondenkbaar dat ik een triathlon zou doen.
Toch had ik mn zinnen er op gezet en zoals mijn vader altijd zei: ‘Wat Margriet in haar kop heeft, heeft ze niet in haar kont.’ (tja, gelukkig maar, denk ik…)

Ondertussen had ik steunzolen en compressiekousen en was ik begin dit jaar rustig aan begonnen met hardlopen en dat ging steeds beter. Ook het zwemmen werd ik steeds beter in en fietsen bleef ik gewoon stug doordoen.
Maar de lol in het sporten verging mij een beetje. Ik moet nl veel sporten om mijn spieren sterk te maken omdat mijn botten het allemaal niet zo goed meer doen. En als iets moet en de vrijwillige status een beetje wegzakt, zakt mijn motivatie ook tot een nulpunt.
Dus om mezelf weer te motiveren besloot ik om dit jaar mee te doen aan de Vrouwentriathlon in Beesd en daarmee had ik weer een doel…!

De vrouwentraithlon is een 1/16e (250 mtr zwemmen, 10 km fietsen en 2,5 km hardlopen) en ik zou het conditie technisch aan moeten kunnen. Lichaam technisch zullen we 6 juli wel zien…
Ik train er in ieder geval hard genoeg voor.

Ondanks alle angsten en lichamelijke ‘ongemakken’ is de wil om dit te doen zoveel sterker…!
Ik hoop heel hard dat mijn lichaam de trainingen volhoudt, want 5 á 6 keer per week trainen is voor mij echt veel. Maar ik vind sporten gewoon zo ontzettend lekker.
Dus ik ga er voor!
En direct na de triathlon vertrekken we naar Frankrijk dus dan neem ik daar wel mijn rust…
Ook al neem ik wel mijn hardlopers mee, duh… 😉

0 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*