Stalen ros

Het is een feit, de eerste fiets kilometers van dit jaar zitten weer in de benen. s’Avonds kwam ik op het lumineuze idee om de volgende dag te gaan fietsen. s’Morgens was ik minder overtuigd van dit goede idee. Maar goed, ik wilde perse gaan en dus begon de voorbereiding: warme bovenkleding: check, luierbroekie aan: check, helm op: check, horloge om: check, MP3: check, fietshandschoenen: check, banden opgepompt: check,  Endomondo aan: check, zin om te gaan: dubbel check…! Nou, daar ging ik dan, muziek wat harder en hop, op mn stalen ros de wijk uit richting de weilanden. Ja, weilanden ja… De bossen laat ik even voor wat het is, die doe ik zodra het weer wat beter wordt en ik wat meer kilometers in de benen heb.

De eerste kilometers gaan wat onwennig en ik heb het koud. Na wat gekloot met de versnellingen en een groot protest van m’n doos (die nl de hele ‘winter’ alleen maar close contact met het zadel van de hometrainer op de sportschool heeft gehad) begin ik mn draai te vinden. Ik voel de wind in de rug, de muziek knalt in m’n oren, ik geniet van de omgeving en ik word blij van alle sneeuwklokjes om me heen. Ik ga heerlijk…! Wat heb ik dit gemist…

Omdat ik al bijna 2 jaar ‘loop’ te hannesen met een shinsplint (scheenbeenblessure) vielen mijn uurtjes buiten sporten een beetje weg. Aangestoken door het fietsvirus dankzij m’n vriendinnen, begon ik vorig jaar ook met fietsen. Via Marktplaats een MTB op de kop getikt en ook nog eens een mega goede deal gesloten: Vrijwel nieuwe MTB, bijna niet gebruikt, geweldig laag prijsje en ook nog eens een flex kleurtje…! Ik was helemaal in mn sas. Veel tijd om te wennen was er niet, want de meiden wilden gelijk samen het asfalt trotseren en de plaatselijke bospartijen in de buurt onveilig maken. Na een klein rondje in de buurt, was ik er klaar voor. Ik ging volledig in fietsoutfit met de trein van Raalte naar de Zwolle toe. Ik voelde me een mega stoere chick met m’n helm op. Eerst even een hapje eten en daarna het zadel in. Mijn eerste echte rit werd gelijk een tocht van bijna 40 kilometer. Pijnlijke vuurdoop dus…

 

Maar terug naar vandaag. Het ging heerlijk! Het rondje Raalte – Lemelerveld is zo’n kleine 14 km en dat vond ik prima voor de eerste rit van het jaar. De heenweg ging lekker, vloeiend en ik voelde me weer stoer. En toen kwam het keerpunt. Lemelerveld, brug over, andere kant van de weg weer terug en toen… TEGENWIND…!

Gut, wat een ellende. De wind klapt in mn gezicht, kriebelt achter langs mn nek en ik blijf maar schakelen naar een lichtere versnelling. Die eens zo stoere, soepel rijdende chick op de MTB is veranderd in een zwakke, ploeterende, kwijlende en vooral snotterende muts… Ik fluim een keer naar links, daarna is rechts aan de beurt, de spetters vliegen me om de oren en mijn mouwen kleuren zo wit als de mouwen van een verkouden peuter…
Ik geef het op, niks niet ploeteren maar langzaam trappen. Zo kom ik ook echt wel thuis.

Bij de laatste 2, 3 kilometer komt er van rechts ineens een wat oudere man tevoorschijn. Ook hij ploetert voort tegen de harde wind. En nog veel erger, ik kom niet dichterbij… Met de volle verzuring in de benen en meer trots in mn donder dan nodig, trap ik ‘m nog een laatste keer aan. Het is me de eer te na om hem niet voorbij te kunnen fietsen. Met veel moeite kom ik naast hem te fietsen en zeg al snotterend: ‘Het gaat me niet makkelijk af hoor, u voorbij fietsen…’ De man lacht en zegt: ‘Heb je plezier gehad meisje? Want dat is het belangrijkste!’ En weet je, de man heeft gelijk. Ik ga langzamer fietsen en kom naast de man. We kletsen wat en hij verteld dat hij vroeger ook altijd heeft gefietst maar dat hij daar nu te oud voor was, zijn lichaam wilde niet meer. Ik knikte en mompelde instemmend, hij moest eens weten… Aan het einde van het kanaal neem ik afscheid van de man en hij roept me nog na: ‘Geniet meisje, van alles wat nu nog kan…!’
En dat doe ik, intens veel…

0 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*