My Deadly 3

Iedereen heeft ze, die verschrikkelijke eetzonden. Voor veel vrouwen (en ook mannen) is dat chocolade. Voor mij niet. Sterker nog, ik lust zelfs geen chocolade.
Ja ik weet het, dat is raar. En ik krijg dat ook vaak te horen… ‘Wat?! Lust jij geen chocolade? Wat bof jij even!’ ‘Heb jij even mazzel.’ ‘Oh, ik wou dat ik dat had…….

Nou, tja, ik weet niet beter. Als klein kind lag de chocoladeletter van Sinterklaas wit weg te trekken in het laatje van mijn nachtkastje. Mijn zussen kwamen daar uiteindelijk achter en zo verdween standaard mijn letter. Ook mijn moeder kwam daar gauw achter en sindsdien kreeg ik een stuk marsepein, want daar was ik verzot op. Ook al valt marsepein niet in mijn ‘deadly 3’, ik eet het echt maar één keer per jaar. Zo blijft het speciaal en vreet ik me niet het hele jaar door helemaal klem in dat spul. Ik geef mezelf de keuze om alles in één keer op te eten of steeds een stukje. Meestal wordt de helft naar binnen gepropt en de andere helft verdeeld over stukjes.

Maar goed, mijn deadly 3. Ik vind het verschrikkelijk, maar ze zijn er en ze brengen mij zo vaak in verleiding. En nu helemaal in mijn afvalproces, vind ik het vreselijk moeilijk om er af te blijven. Het lukt me wel, dat zeker, maar het is zoooo moeilijk…

Patat met mayo
Op de eerste plaats, en geloof me die staat daar eenzaam en alleen, is patat met mayonaise…
Och hemeltje lief, wat vind ik dat lekker! Ik ben er stellig van overtuigd dat mayonaise eerst bestond en dat patat puur en alleen is ontworpen om als lepel de mayo naar binnen te scheppen.
Patat met ketchup doet mij niks, saté saus ook niet echt, curry al helemaal niet (alhoewel, met zo’n dikke lading mayo en uitjes, hmmmm).
Helaas is het bij vriendlief al van jongs af aan op zaterdag patatdag en dit voert hij stug door. Of de kids er nou wel of niet zijn, zaterdag eten ‘we’ patat. En hij kan het gewoon hebben, dus ga ik echt niet moeilijk doen. Maar moeilijk is het wel. Zeker als ik het dus niet eet… Want het is voor hem dan wel patatdag, ik eet gewoon gezond. Al zorg ik er wel voor dat wat ik eet wel super lekker is. Dus meestal haal ik dan een biefstukje en lekker veel groente.
Oohja, om mijzelf niet compleet te pijnigen, pak ik altijd een stuk of 3 patatjes van zijn bord. Gewoon, puur voor de smaak…

Naturel chips
En dan het liefste de ‘Dik gesneden, in zonnebloemolie gebakken en zeezout’ versie…
Die kraakt zo lekker hard in je mond, heeft een stevige bite en goed zout.
Ook hier heb ik een manier voor gevonden om er toch van te genieten maar niet gelijk de kilo’s de volgende dag als straf op mn weegschaal zien.
In het weekend drink ik graag een wijntje. En daar hoort dan natuurlijk een chippie bij (en toastjes met salade, zachte brie, nootjes, dippers, maar laten we dat dan maar helemaal niet doen…).
Nu pak ik een bakje, doe daar een flinke hand chips in en thats it..! OP=OP
En hier kan ik heeeeeel langzaam van eten en dus uuuuren van genieten.

Jus met brood
Deze zonde zal niet veel mensen kennen, behalve mijn moeder, zussen en broertje… 😉
Vroeger, als mijn moeder vlees braadde, dan kwam er al een heerlijke lucht uit de keuken. De lucht van Croma. Want ja, Croma maakt je vlees o zoo lekker…
Mijn moeder deed half om half, dus margarine en Croma. Zodra het vlees aan alle kanten was dichtgebakken of geschroeid, kwam er zo’n ‘zwart’ laagje in de pan. Dat laagje schepten we dan weg met een stukje brood, het liefste een oud kapje.
Och wat was dat smullen. En ik doe het nog steeds. Als ik aan het koken ben, we eten vlees en ik heb honger, dan duik ik de vriezer in voor een kapje en schep het, net als vroeger, stukje voor stukje weg uit de pan.

En tja, dan heb ik eigenlijk nog wel meer zondes, maar dan vooral de borreltijd…
Rond borreltijd op verjaardagen komt er altijd verschrikkelijk veel lekkers op tafel. Van toastjes met salade, verschillende lekkere soorten kaas, dippers, chips, nootjes en ga zo maar door.
Heb je net met veel pijn en moeite de eerste proef doorstaan en beleefd en vriendelijk, terwijl er echt op aangedrongen werd, het gebakje geweigerd, komt ronde twee ook nog eens voorbij met al dat lekkere gesnaai…
Geloof me, ik  hou niet van verjaardagen, die zijn me simpelweg te moeilijk.
En als ik dan toch echt moet gaan, giet ik mezelf eerst bomvol met water…