Een wilde plasser…

Al ruim 3 uur was ik vreselijk uitstelgedrag aan het vertonen. Facebook, Twitter, mailbox, alles werd gecheckt. Ik had ook al 3 uur mijn hardloopkleren aan maar kon de moed niet vinden.

Ik was gewoon moe. Gister was ik als een dolle door het huis gegaan en had 2 hele verdiepingen compleet gestoft, gezogen, gepoetst en opgeruimd. Daarnaast had ik ook al 4 wassen weggedraaid en het nodige al opgevouwen. Gister wilde ik dus ook gaan hardlopen, maar dat kwam er simpelweg niet meer van.
Dus vandaag nieuwe ronde, nieuwe kansen. Maar vandaag was ik dus moe. Ik wilde wel, maar mijn lijf wilde niet.

Om 10 voor 12 was ik ineens zover. Mijn wil was sterker dan mijn uitstelgedrag, en ik trok snel mijn compressiekousen aan en stapte in de hardlopers.
Ondanks dat de oudste zo een broodje zou komen eten, wilde ik daar niet op wachten. Ik wist nl zeker dat als ik daar op zou wachten, er niks meer van hardlopen terecht zou komen. Ik liep de deur uit, startte de app en dacht: ‘Volgens mij moet ik plassen…’ Ach, dat zweet ik er wel uit, komt wel goed.

De eerste 5 minuten deed ik al wandelend en met rek/strek oefeningen. Aangekomen bij het paaltje, startte ik mijn telefoon en ging langzaam lopen. Na zo’n 2 minuten voelde ik ineens mijn blaas. Moest ik dan toch echt…?
Ik negeerde het en was aan het rekenen hoeveel minuten het eerste stukje gelopen mocht worden, 7 minuten.
Maar tijdens die 7 minuten kwam het besef: IK MOET ECHT PLASSEN…!

Shit, waarom was ik nou niet gegaan toen ik nog thuis was. Nu loop ik met een volle blaas en is lopen echt niet meer fijn.
Al balend zat ik een oplossing te bedenken en keek ik al eens om me heen.
Ik zat midden tussen de weilanden dus kon ik alles goed overzien. Nadeel was, dat ze mij dus ook makkelijk konden zien én was dit een fietsroute voor scholieren van nabij gelegen dorpen.

De 2 minuten rustpauze braken aan en ik was ondertussen heel bewust aan het zoeken naar een ‘pisplek’…
Niks was beschermd genoeg, overal kon je me zien. En zo liepen de 2 minuten wandelpauze af.
Ineens zag ik een plek. Aan één kant beschut door bomen, de andere kant wat riet, maar wel weer goed uitzicht op de weg. Voor het geval dat…
Ik stuntelde door het gras en eindigde tussen de bramenstruiken.
Ik keek nog eens goed de weg af. Links vrij, rechts leeg, broek naar beneden en gaan….

Aaaaaaaaah, wat een opluchting. Vrolijk klaterde ik mijn hoge nood de vrije natuur in. Wat was dit fijn…!
Na even wat schudden met de billen ging ik staan en trok met een grijns mijn knalrode onderbroekje omhoog. Ik wilde voor mijn korte broek gaan en toen…
Toen was daar ineens die wielrenner…
Met grote ogen keek hij mij aan, belandde hij even in de berm, corrigeerde zich snel en was alweer voorbij.
En ik…?
Ik stond nog steeds in mijn rode onderbroek, lichtjes gebukt met één hand om de bies van mn korte broek en met de andere hand de prikkelstruiken tegenhoudend…

Ik barstte in lachen uit, trok mijn broekje omhoog, deed de timer op mn horloge aan en ging weer lopen.
Maar dan nu genietend van mijn omgeving, een lege blaas en weer een ervaring rijker…

0 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*