De tel kwijt, Evy…?

Jaren geleden begon ik met de hardlooptraining van onze Belgische Evy Gruyaert. Het bouwt langzaam op, het is goed vol te houden en haar Belgische opmerkingen zijn hilarisch. Net op het moment dat je denkt: Pff, ik kan niet meer’, hoor je Evy ineens zeggen: ‘Ik ben fier op u!’

Helaas kreeg ik in juni 2012 klachten aan mijn scheenbeen en na ruim een jaar rust, ging ik met tranen in de ogen naar de sportarts, liet een loopanalyse doen, liet foto’s maken en werd doorgestuurd naar de podoloog: Steunzolen…
Nu zijn de meningen nogal verschillend over het herstelproces van een shinsplint, maar dit voelde voor mij als de eerste, maar ook als een juiste stap.
Na een aantal maanden wennen, deed ik in de winter van 2013 een eerste poging tot hardlopen. Deze poging mislukte faliekant…

 

Na een tweede, wederom mislukte, poging begin januari, begon ik eind januari toch echt kriebels te krijgen en wilde het persé weer proberen.
Maar deze keer zou ik het goed doen, dus snorde ik mijn oude mp3-speler uit de bak en zocht naar Evy. Dus toen ik na ruim 1,5 jaar blessureleed weer een poging tot hardlopen wilde doen, was Evy mijn steun en toeverlaat.

Les 1 viel me zwaar, ik voelde overal weerstand, voelde mn schenen en voelde nog veel meer vreemde pijntjes. Kortom, ik was het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt…
Dus de eerste 2 á 3 lessen had ik echt nodig om weer te wennen aan het hardlopen.
Maar toen het vertrouwen steeds meer terug kwam, de weerstand steeds beter te handelen was en ik echt weer begon te genieten, ontdekte ik ineens: Evy kan niet tellen….!
Nou ja, niet tellen is misschien verkeerd gezegd, maar mijn minuten zijn toch echt een stuk langer dan haar minuten…!

Het begon me op te vallen tijdens de training. Zodra de training begint, de muziek gestart wordt en Evy zegt: ‘En daar gaan we dan’, start ik mijn horloge. Steeds vaker zag ik dat mijn volle minuut al bij .45 door Evy werd afgebroken met de melding dat dit stukje er weer op zat en dat er weer gewandeld werd. De eerste keer dacht ik, ach ik zal mijn horloge wel te laat hebben gestart. Maar het gebeurde steeds vaker.

Vandaag werd het nog vreemder…
Aan het begin van de les zegt ze altijd hoe lang de les duurt en zo weet ik altijd dat ik op de helft moet keren anders loop ik veel te veel en dat moet ik nu echt niet doen.
Deze les zou 24 minuten duren, dus bij de 3e boerderij zou ik keren. (ik weet ondertussen dat daar het 12 minutenpunt ligt)
Ik moest nog 1 stuk van 3 minuten lopen en zou daarna nog een stuk van 3 minuten moeten wandelen en dan was de les geëindigd.
Door alle vreemde tijden van Evy zou ik met die laatste 3 minuten hardlopen op 21.30 minuten uitkomen. Op 21.24 werd aangekondigd dat ik de les goed had volgehouden en dat de laatste 3 minuten wandelen zou starten. Uitgerekend zou ik dus op 24.30 aan het einde van de les uitkomen.
Rond de 24 minuten zegt Evy ineens dat ze trots op me is en dat ik over een minuut alweer klaar ben met de les…

Nou, schiet mij maar lek…